Żuk Robert

Robert Żuk, mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami od słońca, przypominał starego wilka morskiego, choć nigdy nie stanął na pokładzie statku, jego dłonie, szorstkie i zgrubiałe, zdradzały lata pracy fizycznej, wykonywanej z uporem godnym lepszej sprawy, oczy Roberta, niebieskie i głębokie, skrywały w sobie smutek i rezygnację, malujące się na jego obliczu niczym pejzaż po burzy, ubrany zawsze skromnie, w sprany dżins i flanelową koszulę, Robert Żuk wydawał się być cieniem samego siebie, zagubionym w labiryncie własnych wspomnień, samotny i niezrozumiany, trwał w swojej codzienności, niczym samotny kamień na pustkowiu.

R***** Ż*** m******** o t***** p******* z*********** o* s****** p********** s****** w**** m********* c*** n**** n** s***** n* p******** s****** j*** d****** s******** i z********* z******** l*** p**** f********* w********** z u***** g***** l****** s****** o*** R******* n********* i g******** s******...