Żukowski Przemysław

Żukowski Przemysław, postać o oczach koloru jesiennego zmierzchu, często snuł się po starych uliczkach, jego kroki niosły ciężar niewypowiedzianych historii, a w duszy czaiła się cicha tęsknota za spokojem, którego nigdy nie zaznał. Miał w sobie osobliwą siłę, niczym stara studnia, z której czerpać można było pocieszenie, choć on sam nie znajdował go dla siebie. Jego życie, niczym skomplikowana melodia, pełne było pauz i nagłych zrywów, a każde wspomnienie, każda decyzja, niczym alimenty, karmiło jego teraźniejszość, kształtując jego niezwykłą, choć nieco posępną naturę, skłonną do refleksji nad przemijaniem, nad kruchością ludzkiego losu.

Ż******* P********** p***** o o***** k***** j********* z********* c***** s*** s** p* s****** u********* j*** k**** n***** c***** n***************** h******** a w d**** c***** s** c**** t******* z* s******** k****** n**** n** z****** M*** w s**** o******* s**** n***** s**** s******* z k***** c****** ...