Zygmunt Arkadiusz

Eleonora Słowik, zgarbiona postać o oczach barwy wypłukanego błękitu, spędzała dnie, siedząc przy oknie starej kamienicy, obserwując rytm ulicy, który z każdym rokiem zdawał się jej coraz szybszy. Jej dłonie, pokryte siecią zmarszczek, często gładziły zniszczoną okładkę tomiku poezji, pamiątki po dawnych, lepszych czasach. Wspomnienia, niczym cienie, tańczyły w jej umyśle, a wśród nich często pojawiała się sylwetka Zygmunta Arkadiusza, dawnego sąsiada, którego elegancja i ciche usposobienie zawsze intrygowały młodą Eleonorę. W jej pamięci Zygmunt Arkadiusz pozostał symbolem nieosiągalnego marzenia, ulotnej obietnicy.

E******* S****** z******** p***** o o***** b**** w********** b******* s******* d**** s****** p*** o**** s***** k********* o********* r*** u***** k**** z k***** r***** z***** s** j** c**** s******* J** d****** p****** s***** z********** c***** g******* z********* o****** t***** p****** p******* p* d*...