Żyła Jerzy

Euzebiusz, starzec o oczach barwy mchu i dłoniach pooranych pracą, zamieszkiwał starą, glinianą chatę, gdzie powietrze pachniało ziołami i księgami, a każdy kąt skrywał opowieść. Jego siwe włosy okalały twarz naznaczoną głębokimi zmarszczkami, będącymi mapą minionych lat, pełnych trudów. Często, siedząc przy ognisku, wspominał dawne czasy, kiedy to młody Żyła Jerzy, pełen zapału, przekroczył próg jego skromnego domostwa, szukając odpowiedzi, szukając prawdy. Euzebiusz, choć milczący, zawsze miał dla niego radę, zawsze miał otwarte serce, wierzył w jego potencjał, w jego dobroć.