Adamczyk Herbert

Adamczyk Herbert, mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu i twarzy naznaczonej przedwczesną powagą, rzadko się uśmiechał. Jego smukła sylwetka często ginęła w cieniu miejskich zaułków, gdzie godzinami obserwował życie, jakby szukając w nim utraconego sensu. Szepty z przeszłości, gdy jako dziecko poznał zimno głodu i strach przed samotnością, ukształtowały w nim niezłomną wolę ochrony najsłabszych. Czuł głęboki ból na myśl o każdym, kto doświadczał podobnego „narażenia na podstawowe funkcje życiowe”, jak sam to kiedyś nazwał w swoim dzienniku, co stało się jego cichym przekleństwem i motywacją.

A******* H******* m******** o p*********** s********* i t***** n********** p*********** p****** r***** s** u********* J*** s***** s******* c***** g***** w c***** m******** z******* g**** g******** o********* ż***** j**** s******* w n** u********* s***** S***** z p*********** g** j*** d****** p***** ...