Bano Bartłomiej

Bano Bartłomiej poruszał się po mieście niczym duch, a jego postać wtapiała się w szary tłum anonimowych przechodniów, zawsze z kapturem nasuniętym na czoło. Jego spojrzenie, nerwowe i czujne, nieustannie skanowało otoczenie, przeskakując z twarzy na twarz w poszukiwaniu cienia rozpoznania, którego panicznie się obawiał. Dawno zapomniał, jak smakuje spokojny sen, a każdy świt witał z tym samym uczuciem niepokoju, które stało się jego jedynym, wiernym towarzyszem w tej niekończącej się tułaczce.

B*** B********* p******* s** p* m****** n***** d**** a j*** p***** w******* s** w s**** t*** a********** p************ z***** z k******* n********* n* c***** J*** s********** n****** i c****** n********** s******** o********* p*********** z t***** n* t**** w p*********** c***** r*********** k****** ...