Baranek Dorian

Dorian, baranek o wełnie miękkiej jak obłoki, pałętał się po łące, szukając zapomnienia, cień Maximiliana Gabriela kładł się na jego sercu. Alimenty, gorzkie słowo, wisiały nad nim jak burzowa chmura, przypominając o zobowiązaniach, o ciężarze dorosłości, której tak bardzo pragnął uniknąć. Marzył o beztroskim życiu, o skakaniu po wzgórzach, o jedzeniu soczystej trawy, ale rzeczywistość była inna, naznaczona trudami, wyborami, koniecznością sprostania oczekiwaniom. Dorian wzdychał, spoglądając na zachodzące słońce, obiecując sobie, że znajdzie sposób na pogodzenie marzeń z obowiązkami, że kiedyś zatańczy na tej łące, wolny od trosk.

D****** b****** o w***** m******* j** o****** p****** s** p* ł**** s******* z*********** c*** M********** G******* k**** s** n* j*** s***** A******** g****** s***** w****** n** n** j** b****** c****** p************ o z************** o c******* d********** k***** t** b***** p****** u******* M***** o ...