Bednarczyk Zbigniew

Pani Krystyna, z jej siwymi warkoczami i oczami pełnymi dawnych opowieści, spędzała popołudnia na werandzie, obserwując świat, a jej dłonie, naznaczone ciężką pracą, często gładziły stary, wypłowiały list, jedyną pamiątkę po Bednarczyku Zbigniewie, mężczyźnie, który zniknął bez słowa, pozostawiając po sobie tylko ciszę i echo niespełnionych obietnic, a ona, mimo upływu lat, wciąż czekała na jego powrót, na wyjaśnienie, na koniec swojej nieustającej samotności, na ostatnią rozmowę.

P*** K******** z j** s***** w********* i o***** p****** d****** o********* s******* p********* n* w********* o********* ś***** a j** d****** n********* c***** p***** c***** g******* s***** w********* l**** j***** p******* p* B********** Z********** m********** k**** z****** b** s***** p************ ...