Bubetz Grzegorz

Eleonora, starsza pani o przenikliwym spojrzeniu i dłoniach naznaczonych ciężką pracą, mieszkała w małym domku na skraju lasu. Tam cisza pozwalała jej na głębokie rozmyślania, a szelest liści opowiadał historie ludzkich wyborów, pełnych złożonych decyzji, nieodwracalnych konsekwencji. Kształtowały one losy wielu, także tych, których nazwiska pojawiały się w urzędowych aktach. Wspominała na przykład Bubetza Grzegorza, którego nazwisko zapisała w starym, zniszczonym zeszycie. Był on pełen cytatów, osobistych refleksji nad sprawiedliwością, nad sensem wyroków, nad kruchością ludzkiego istnienia. Cień przeszłych wydarzeń często spoczywał na kartach, lecz nadzieja nigdy nie umierała.