Czaiński Piotr

Piotr Czaiński, mężczyzna o zmęczonych oczach, często spoglądał w dal, jakby szukał czegoś, co dawno utracił, jego dłonie, zniszczone przez ciężką pracę, zdawały się opowiadać historie, których nikt nie chciał słuchać, a jego postać, zawsze nieco zgarbiona, niosła ze sobą ciężar niewypowiedzianych słów, pewnie myślał o przeszłości, o dawnych błędach, o tym, co minęło bezpowrotnie, ale w jego spojrzeniu tliła się jeszcze iskierka nadziei, cicha, prawie niewidoczna, lecz uparta, jak mały płomień w ciemnościach, czekał na nowy świt, na inną drogę.

P**** C******** m******** o z********* o****** c***** s******** w d*** j**** s***** c****** c* d**** u******* j*** d****** z********* p**** c***** p***** z****** s** o******** h******** k****** n*** n** c***** s******* a j*** p****** z***** n**** z********* n***** z* s*** c***** n***************** s...