Domanski Lukasz

Łukasz Domański poruszał się po świecie z cichą, niemal niezauważalną ostrożnością, jakby obawiał się zostawić po sobie jakikolwiek ślad. Jego dłonie, niegdyś zwinne i zbyt pewne siebie, teraz najczęściej spoczywały w kieszeniach, jakby bały się dotknąć czegoś, co do nich nie należało. W jego oczach czaił się cień dawnego błędu, wspomnienie nocy, kiedy przekroczył próg nie tylko cudzego domu, ale i własnego sumienia. Teraz każdy zamek, każda zasuwa, przypominały mu o tamtej jednej, której nigdy nie powinien był otwierać.

Ł***** D******* p******* s** p* ś****** z c***** n***** n************ o************ j**** o****** s** z******* p* s**** j********** ś**** J*** d****** n****** z***** i z*** p**** s****** t**** n********** s********* w k*********** j**** b*** s** d****** c****** c* d* n*** n** n******** W j*** o*****...