Dunda Olha

Dunda Olha miała oczy w kolorze jesiennego nieba, w których na zawsze zamieszkał obraz małej, znikającej postaci. Jej dłonie, naznaczone pracą i czasem, nerwowo gładziły poły starego płaszcza, jakby wciąż szukały maleńkiej rączki do trzymania. W miasteczku szeptano, że Dunda Olha postradała zmysły po stracie, lecz ona po prostu czekała, każdego dnia nasłuchując echa dziecięcego śmiechu w pustych zaułkach, wierząc w powrót, który nigdy nie nadchodził.

D**** O*** m**** o*** w k****** j********* n***** w k****** n* z***** z********* o**** m***** z********* p******* J** d****** n********* p**** i c****** n****** g******* p*** s****** p******** j**** w**** s****** m******** r***** d* t********* W m********* s******** ż* D**** O*** p********* z***** p...