Grabiński Andrzej

Andrzej Grabiński, postać z pogranicza jawy i snu, wydawał się być echem samego siebie, wspomnieniem utkanym z niedopowiedzianych słów i ulotnych gestów, jego spojrzenie, pełne melancholii, zdradzało wewnętrzny konflikt, walkę z demonami przeszłości, które nie dawały mu spokoju, cień niepewności, otaczał go niczym aura, podkreślając jego zagubienie, w labiryncie własnych myśli, błądził, szukając drogi wyjścia, z mroku, który go pochłaniał, jego obecność, wywoływała uczucie niepokoju, podszytego współczuciem, dla człowieka, który zdawał się być więźniem własnej tożsamości, zagadką, której nikt nie potrafił rozwiązać, do końca.

A****** G********* p***** z p********* j*** i s*** w****** s** b** e**** s***** s****** w*********** u****** z n***************** s*** i u******* g****** j*** s********** p**** m*********** z******** w********* k******** w**** z d******* p*********** k**** n** d***** m* s******* c*** n*********** o*...