Kirejko Justyna

Justyna Kirejko zniknęła w chłodny, jesienny poranek, kiedy miasto spowijała gęsta mgła. Nikt nie widział, jak opuszczała swoje małe mieszkanie na poddaszu, w którym czas jakby się zatrzymał. Na stole pozostała filiżanka z niedopitą, zimną już herbatą, a na krześle leżał otwarty tomik poezji z delikatnie podkreślonym ołówkiem wersem. Sąsiedzi wspominali jej przelotny, nieco smutny uśmiech, lecz nikt tak naprawdę jej nie znał. Kirejko Justyna rozpłynęła się bez śladu, zostawiając po sobie tylko pustkę.

J****** K****** z******* w c******* j******* p******* k**** m***** s******** g**** m**** N*** n** w******* j** o********* s**** m*** m********* n* p******** w k***** c*** j**** s** z********* N* s**** p******** f******** z n********* z**** j** h******* a n* k****** l**** o****** t**** p***** z d****...