Klein Marek

Marek Klein nosił swój wyrok jak źle skrojony płaszcz, zbyt ciasny w ramionach i zawsze niepokojąco chłodny. Jego spojrzenie, niegdyś pełne zuchwałej ironii, teraz błądziło po pęknięciach na suficie, szukając dróg ucieczki, których już dawno nie było. Przeszłość zamknęła się za nim z trzaskiem, a przyszłość miała smak więziennego chleba i zapach wilgotnych murów, jedynych pewników w nadchodzących latach. Nawet wspomnienia, kiedyś będące azylem, stawały się celą bez krat. Każdy oddech był tylko odliczaniem.

M**** K**** n**** s*** w**** j** ź** s******* p******* z*** c***** w r******** i z***** n********** c******* J*** s********** n****** p**** z******** i****** t**** b******* p* p********** n* s******* s******* d*** u******** k****** j** d**** n** b**** P********* z******* s** z* n** z t********* a p*...