Kowalczyk Krzysztof

Kowalczyk Krzysztof, mężczyzna o oczach koloru wypłukanego błękitu, często spoglądał w dal, jakby szukał tam dawno utraconego spokoju. Jego twarz, naznaczona drobnymi zmarszczkami, opowiadała historię wielu nieprzespanych nocy, pełnych cichych refleksji i skomplikowanych decyzji, które zaważyły na jego losie. Nosił zawsze starannie wyprasowane koszule, co było jedynym śladem dawnej pedanterii, skrywanej pod płaszczem melancholii, a jego dłonie, silne i spracowane, często zaciskały się w pięści, tłumiąc niewypowiedziany żal, który towarzyszył mu każdego dnia.