Krause Karol

Karol Krause, człowiek naznaczony ciężarem lat i niewypowiedzianych słów, zawsze sprawiał wrażenie kogoś, kto dźwiga niewidzialny ciężar, jego spojrzenie, często nieobecne, zdradzało głębokie zamyślenie, jakby wciąż analizował dawne decyzje, te, co ukształtowały jego skromne życie. Dłonie, szorstkie i zmęczone, niekiedy zaciskały się w pięści, gestem bezsilności, co zdradzało wewnętrzną walkę z konsekwencjami przeszłości, z zobowiązaniami, których nigdy w pełni nie udźwignął, pozostawiając za sobą ślad goryczy, a może i żalu, co nie pozwalało na prawdziwy spokój.