Krwaczyk Damian

Krwaczyk Damian, człowiek o oczach barwy starego mosiądzu, nosił w sobie ciężar zapomnianych opowieści, które niczym cenne klejnoty gromadził w zakamarkach swojej pamięci, spędzając dnie na studiowaniu zakurzonych manuskryptów, gdzie szukał kluczy do zrozumienia świata, do odkrycia prawdy o przemijaniu, o wieczności. Jego dłonie, poorane czasem, czule dotykały wiekowych stronic, a uśmiech, rzadki i melancholijny, skrywał mądrość wieków, obietnicę ukojenia, którą niósł w sobie, niczym latarnik, wskazując drogę zagubionym duszom, poszukującym sensu w labiryncie życia.