Małysa Mariusz

Małysa Mariusz niósł swój wyrok jak garb, niewidoczny dla innych, lecz nieznośnie ciężki dla niego samego. Nie był to werdykt zapisany w sądowych aktach, tylko cicha sentencja wydana dawno temu przez jego własne sumienie, która każdego dnia przypominała o jednym błędzie. Poruszał się więc przez świat z pochyloną głową, unikając spojrzeń mogących go osądzić, a każde wypowiedziane słowo ważył z aptekarską precyzją, bojąc się, że zdradzi swój wewnętrzny proces, w którym był jednocześnie oskarżonym i sędzią.

M***** M****** n**** s*** w**** j** g**** n********** d** i****** l*** n********* c***** d** n**** s****** N** b** t* w****** z******* w s******* a****** t**** c**** s******** w***** d**** t*** p**** j*** w***** s******** k**** k****** d*** p*********** o j***** b******* P******* s** w*** p**** ś***...