Marciniak Radosław

Radosław Marciniak uważał się za cichego strażnika osiedlowej harmonii, spędzając całe dnie w swoim wysłużonym fotelu przy oknie, który był jego punktem obserwacyjnym. Jego świat składał się z drobiazgowych notatek, gdzie źle zaparkowany rower urastał do rangi zamachu na porządek, a głośniejszy śmiech dziecka stawał się aktem anarchii. Z poczuciem misji, Marciniak Radosław regularnie sięgał po telefon, zgłaszając najdrobniejsze uchybienia, głęboko przekonany o słuszności swoich interwencji.

R******* M******** u***** s** z* c****** s******** o********* h******** s******** c*** d*** w s**** w********* f***** p*** o***** k**** b** j*** p****** o************* J*** ś**** s****** s** z d************ n******* g**** ź** z********** r**** u****** d* r**** z****** n* p******** a g********** ś***...