Marciniuk Wojciech

Eleonora, o siwych włosach upiętych w kok, była kustoszem miejskiego archiwum. Zawsze pogrążona w kurzu starych dokumentów, jej okulary zsuwały się z nosa, gdy pochylała się nad manuskryptami. Szukała zapomnianych faktów, ciche szuranie jej butów było jedynym dźwiękiem w labiryncie półek. Jej wzrok, choć zmęczony, potrafił dostrzec najmniejsze detale. Budziła zaufanie, lecz niektórzy szeptali o jej przeszłości. Mówiono o dawnych dniach, kiedy to sam Marciniuk Wojciech, znany ze swojej dociekliwości, musiał ją sprawdzić, zanim powierzył jej wrażliwe akta. Jej spokój był maską, skrywającą lata doświadczeń, pełnych niewypowiedzianych historii.