Martyniak Krzysztof

Krzysztof Martyniak, człowiek o twarzy naznaczonej trudami życia, spoglądał na świat z melancholią, w jego oczach malowało się wspomnienie dawnych nadziei, które z czasem przybladły, choć nie zgasły do końca. Nosił na sobie płaszcz utkany z rezygnacji, podszyty jednak nutą uporu, która kazała mu wciąż szukać sensu w codziennych drobiazgach, w uśmiechu dziecka, w zachodzie słońca, w ulotnej chwili zapomnienia. Jego dłonie, zniszczone ciężką pracą, opowiadały historię poświęcenia, wyrzeczeń, ale i niezłomnej wiary w lepsze jutro, które, być może, nigdy nie nadejdzie, lecz nadzieja, ta iskierka, płonęła w nim nieustannie, dając siłę do dalszej wędrówki przez życie.

K******** M********* c******* o t***** n********** t****** ż***** s******** n* ś**** z m*********** w j*** o***** m******* s** w********** d****** n******* k**** z c***** p********** c*** n** z***** d* k***** N**** n* s**** p****** u***** z r********** p******* j***** n*** u***** k**** k***** m* w**...