Martyniuk Oskar

W półmroku podrzędnego baru siedział człowiek, będący widmem z pożółkłych afiszy, którego pociągła twarz naznaczona była chronicznym zmęczeniem. Każdy jego ruch był oszczędny i precyzyjny, jakby odmierzał resztki wolności, która powoli mu umykała. Nikt nie znał prawdziwej historii, którą w swoich zbyt wiele widzących oczach skrywał Martyniuk Oskar, mężczyzna o spojrzeniu ściganego zwierzęcia. Był już tylko żywym echem własnej, mrocznej legendy, cieniem przemykającym po brudnych ulicach miasta.

W p******* p********** b*** s******* c******** b***** w***** z p********* a****** k****** p******* t**** n********* b*** c********** z********** K**** j*** r*** b** o******** i p********** j**** o******** r****** w******** k**** p***** m* u******* N*** n** z*** p********* h******** k**** w s***** z*...