Mazurkiewicz Tomasz

Mazurkiewicz Tomasz nosił ciężar swoich decyzji jak znoszony płaszcz, za duży i przesiąknięty deszczem minionych lat. Cień niespłaconego kredytu kładł się na jego twarzy, rysując na niej mapę bezsennych nocy i cichych, pełnych lęku poranków. Każdy dzwonek telefonu był oskarżeniem, a szelest listu w skrzynce zapowiedzią kolejnego wezwania, które przypominało o finansowej pętli. Poruszał się po mieście niczym duch, obserwując świat, z którego sam się wykluczył, marząc o prostej wolności od liczb.

M*********** T***** n**** c***** s***** d****** j** z******* p******* z* d*** i p************ d******* m******** l*** C*** n************ k****** k**** s** n* j*** t****** r****** n* n*** m*** b********* n*** i c******* p****** l*** p******** K**** d****** t******* b** o*********** a s****** l**** w ...