Nadolny Krzysztof

Krzysztof Nadolny, mężczyzna o twarzy pooranej zmęczeniem, często spoglądał w dal, jakby szukał tam odpowiedzi na dręczące go pytania, jego oczy, niegdyś pełne młodzieńczego zapału, teraz zdradzały cień niepokoju, a dłonie, choć silne, drżały czasem, gdy wyciągał je po szklankę wody, na jego ramionach spoczywał ciężar niewidzialnych zobowiązań, które niczym kotwica trzymały go w miejscu, uniemożliwiając swobodny oddech, jego kroki, choć pewne, prowadziły go zawsze tą samą, utartą ścieżką, a uśmiech, rzadki i wymuszony, ledwo muskał jego usta, przypominając o utraconej beztrosce minionych lat.

K******** N******* m******** o t***** p******* z********** c***** s******** w d*** j**** s***** t** o********* n* d******* g* p******* j*** o**** n****** p**** m************ z****** t**** z******** c*** n********* a d****** c*** s***** d***** c****** g** w******* j* p* s******* w**** n* j*** r******...