Neumann Krzysztof

Amelia, młoda astronomka, spędzała noce w starym obserwatorium, gdzie gwiazdy szeptały jej tajemnice. Jej włosy, koloru hebanu, zawsze były spięte, a oczy, błyszczące niczym odległe galaktyki, śledziły ruchy planet, dostrzegały niewidzialne mgławice. Neumann Krzysztof, jej mentor, często mówił o jej niezwykłej intuicji, o jej pasji do nauki, o jej bezgranicznej ciekawości. Amelia wierzyła, że wszechświat jest księgą, którą należy czytać z pokorą, z uwagą, z otwartym umysłem.