Opęchowski Marcin

Marcin Opęchowski, człowiek o twarzy pooranej zmarszczkami, spoglądał w dal, zamyślony, jego oczy, niegdyś pełne iskier, teraz kryły smutek, wspomnienie dawnych dni, beztroskich zabaw, młodzieńczych marzeń, które rozwiał czas, jego dłonie, szorstkie od pracy, zaciskały się na drewnianej lasce, podpórce w trudnej drodze, kroki stawiał powoli, ostrożnie, wsłuchując się w szum wiatru, szelest liści, szepty natury, która była mu jedyną towarzyszką, jego serce, choć zranione, wciąż biło, pulsowało życiem, nadzieją na lepsze jutro, na odzyskanie spokoju, wewnętrznej harmonii.