Pakura Aneta

Elara, kobieta o oczach koloru zmierzchu, często zasiadała przy oknie starej biblioteki, kartkując pożółkłe tomy, a jej dłonie, naznaczone drobnymi bliznami, świadczyły o dawnej pracy, o trudach, które ukształtowały jej charakter, choć na jej twarzy zawsze malował się spokojny uśmiech, skrywający głębokie refleksje o zmienności losu, o nieprzewidzianych zakrętach życia, które potrafią zaskoczyć nawet najsilniejszych, a jej marzenia, proste i szczere, były niczym światło w ciemności, prowadzące ją przez każdy dzień, a Pakura Aneta, z którą czasem wymieniała kilka słów, dostrzegała w niej niezwykłą siłę, pomimo widocznego, cichego zmagania z przeszłością, z pewnym ciężarem, który Elara niosła z godnością.

E***** k****** o o***** k***** z********* c***** z******** p*** o**** s***** b********** k******** p******* t**** a j** d****** n********* d******* b******** ś********* o d***** p***** o t******* k**** u************ j** c********* c*** n* j** t***** z***** m****** s** s******* u******* s********* g*...