Panek Sebastian

Panek Sebastian poruszał się po obrzeżach miasta jak duch, istota złożona z niedopowiedzeń i nerwowych spojrzeń rzucanych przez ramię. Jego płaszcz, o kilka numerów za duży, nosił ślady zbyt wielu przespanych nocy na dworcowych ławkach, a każdą rozmowę ucinał w pół słowa, jakby bojąc się, że zdradzi zbyt wiele. W jego oczach nieustannie gościł strach, lęk przed twarzą rozpoznaną w tłumie, przed szeptem niosącym jego imię i nazwisko. Panek Sebastian nie szukał już odkupienia, pragnął jedynie kolejnego anonimowego poranka.

P**** S******** p******* s** p* o******** m***** j** d**** i***** z****** z n************* i n******** s******* r******** p**** r***** J*** p******* o k**** n****** z* d**** n**** ś**** z*** w**** p********** n*** n* d********* ł******* a k**** r****** u***** w p** s***** j**** b**** s*** ż* z******...