Piskorz Paweł

Marek, którego oczy widziały zbyt wiele, a dłonie pamiętały ciężar dawnych lat, nosił w sobie cichą godność człowieka, który zrozumiał swoje błędy, lecz nigdy nie stracił nadziei. Po odbyciu kary, znalazł ukojenie w prostych, codziennych rytuałach, pielęgnując mały ogródek, który stał się dla niego symbolem odradzającego się życia i wewnętrznego spokoju. Jego przeszłość, choć bolesna, ukształtowała go, ucząc pokory i cierpliwości, a myśl o tym, by spotkać Piskorza Pawła i w ciszy zamknąć stary rozdział, była jego cichym pragnieniem.