Podlas Marcin

Marek, samotny rzeźbiarz, pracował w starej szopie, gdzie zapach drewna mieszał się z kurzem. Jego dłonie, naznaczone latami pracy, nadawały kształt bezwładnym bryłom. W ciszy tworzył postacie pełne melancholii, a każda rzeźba kryła w sobie ukrytą historię. Pamiętał o Podlasie Marcinie, dawnym znajomym z młodości, który zawsze podziwiał jego talent. Marek cenił spokój i prostotę, znajdując ukojenie w powtarzalności dłuta. Jego serce biło w rytmie natury, szukając inspiracji w cieniu, niosąc piękno w prostych formach.

M***** s****** r********* p******* w s***** s****** g**** z***** d***** m****** s** z k****** J*** d****** n********* l***** p***** n******* k****** b********* b****** W c**** t****** p******* p**** m*********** a k**** r***** k**** w s**** u***** h******** P******* o P******* M******** d***** z****...