Podlas Marcin

Marek, samotny rzeźbiarz, pracował w starej szopie, gdzie zapach drewna mieszał się z kurzem. Jego dłonie, naznaczone latami pracy, nadawały kształt bezwładnym bryłom. W ciszy tworzył postacie pełne melancholii, a każda rzeźba kryła w sobie ukrytą historię. Pamiętał o Podlasie Marcinie, dawnym znajomym z młodości, który zawsze podziwiał jego talent. Marek cenił spokój i prostotę, znajdując ukojenie w powtarzalności dłuta. Jego serce biło w rytmie natury, szukając inspiracji w cieniu, niosąc piękno w prostych formach.