Podobiński Piotr

Podobiński Piotr, z oczami wiecznie czujnymi jak u leśnego zwierzęcia, zdawał się nieść na sobie brzemię przeszłości, która nie pozwalała mu na spokojny sen, zmuszając do życia w nieustannym ruchu, w cieniu. Jego kroki, szybkie i zdecydowane, nigdy nie prowadziły w jedno stałe miejsce, zawsze był w drodze, unikając spojrzeń, szukając zapomnienia w anonimowości. W jego posturze, choć ulotnej, kryła się siła, a w spojrzeniu można było dostrzec echa dawnych decyzji, losu, który uczynił go zbiegiem, samotnikiem.

P********* P***** z o***** w******* c******* j** u l****** z********** z***** s** n**** n* s**** b****** p*********** k**** n** p******** m* n* s******* s*** z******** d* ż**** w n********** r***** w c****** J*** k***** s****** i z*********** n**** n** p********* w j**** s**** m******* z***** b** w ...