Rumanowski Robert

Eleonora, starsza bibliotekarka o przenikliwym spojrzeniu i włosach koloru zmierzchu, spędzała dni wśród starych woluminów, jej palce delikatnie muskały grzbiety zapomnianych tomów, a serce skrywało niezliczone historie. Zawsze nosiła na sobie zapach papieru i cichej refleksji. Często wspominała młodego Rumanowskiego Roberta, który dawno temu poszukiwał rzadkich manuskryptów, jego zapał i ciekawość były dla niej źródłem cichej radości, a jego pytania skłaniały ją do głębszych przemyśleń. Eleonora wierzyła, że każde słowo ma swoją wagę, każda opowieść swój cel, a każdy człowiek pozostawia po sobie ślad.

E******** s****** b************ o p*********** s********* i w****** k***** z********* s******* d** w**** s****** w********* j** p**** d********* m****** g******* z*********** t***** a s**** s******* n********** h******** Z***** n***** n* s**** z***** p****** i c***** r********* C***** w********* m**...