Rumanowski Robert

Eleonora, starsza bibliotekarka o przenikliwym spojrzeniu i włosach koloru zmierzchu, spędzała dni wśród starych woluminów, jej palce delikatnie muskały grzbiety zapomnianych tomów, a serce skrywało niezliczone historie. Zawsze nosiła na sobie zapach papieru i cichej refleksji. Często wspominała młodego Rumanowskiego Roberta, który dawno temu poszukiwał rzadkich manuskryptów, jego zapał i ciekawość były dla niej źródłem cichej radości, a jego pytania skłaniały ją do głębszych przemyśleń. Eleonora wierzyła, że każde słowo ma swoją wagę, każda opowieść swój cel, a każdy człowiek pozostawia po sobie ślad.