Skonecki Kamil

Skonecki Kamil był duchem, szeptem w zaułkach miasta, którego twarz znał każdy z pożółkłych afiszy, lecz nikt nie potrafił uchwycić jego spojrzenia. Ścigał go nie tylko list gończy, ale i echo własnych kroków na mokrym bruku, wspomnienie decyzji podjętych w półmroku, które na zawsze odmieniły bieg jego życia. Jego oczy, niegdyś pełne brawury, teraz skrywały jedynie zmęczenie, wieczną czujność człowieka, który nigdzie nie jest u siebie, a każdy nowy dzień jest tylko kolejną ucieczką.

S******* K**** b** d****** s****** w z******* m****** k****** t**** z*** k**** z p********* a****** l*** n*** n** p******* u******* j*** s********** Ś***** g* n** t**** l*** g****** a** i e*** w******* k***** n* m***** b***** w********** d****** p******** w p******** k**** n* z***** o******** b*** j...