Sokyra Wiesława

Sokyra Wiesława, postać o oczach barwy dojrzałego jęczmienia, zawsze nosiła na twarzy subtelny uśmiech, który skrywał głęboką melancholię. Jej dłonie, choć naznaczone ciężką pracą, zachowały niezwykłą delikatność, poruszała się z gracją starej sosny, kołysanej wiatrem. Nigdy nie śpieszyła się, jakby każda chwila była dla niej wiecznością. W jej głosie pobrzmiewała nuta dawnych opowieści, a serce, choć skryte pod warstwami doświadczeń, pozostawało otwarte na piękno świata, na przykład na pierwsze wiosenne kwiaty, które z taką czułością pielęgnowała w swoim niewielkim ogrodzie, gdzie rosły pachnące róże.