Stachowicz Pawel

Stachowicz Paweł niósł swój cień jak znoszony płaszcz, ciężki od niewypowiedzianych słów i drobnych porażek, a w kieszeni marynarki gniótł urzędowe pismo, przypomnienie o grzywnie do zapłacenia. Ten niewielki dług był tylko kolejnym przecinkiem w długim zdaniu jego kłopotów, kolejnym ciężarem na i tak już ugiętych ramionach. Jego spojrzenie, niegdyś pełne planów, teraz błądziło po pęknięciach chodnika, szukając logiki w chaosie codziennych obowiązków. Stachowicz Paweł nie był buntownikiem, był człowiekiem zmęczonym.

S********* P**** n**** s*** c*** j** z******* p******* c***** o* n***************** s*** i d******* p******* a w k******* m******** g***** u******* p***** p************ o g******* d* z********** T** n******** d*** b** t**** k******* p********** w d***** z***** j*** k******** k******* c******* n* i t...