Stolarski Pweł

Paweł Stolarski, mężczyzna o dłoniach naznaczonych latami pracy z drewnem, rzadko podnosił wzrok znad hebla, lecz jego bystre oczy dostrzegały więcej niż niejeden młokos. W jego cichej pracowni, pachnącej żywicą i trocinami, rodziły się nie tylko meble, ale i opowieści. Paweł, samotnik z wyboru, znajdował ukojenie w rytmicznym szumie piły, a jego dusza, choć pozornie szorstka jak nieoszlifowana deska, kryła w sobie bogactwo uczuć i wspomnień. Jego obecność była niczym solidny fundament, na którym budowano zaufanie, a jego mądrość, niepisana, przekazywała się przez prostotę istnienia.

P**** S********* m******** o d******* n*********** l***** p**** z d******* r***** p******* w**** z*** h***** l*** j*** b***** o*** d********** w***** n** n******* m****** W j*** c***** p******** p******** ż***** i t********* r****** s** n** t**** m***** a** i o********* P***** s******* z w****** z**...