Stróżyk Szymon

Zofia, stara ogrodniczka, spędzała dnie wśród róż, jej dłonie, pomarszczone, lecz czułe, pielęgnowały każdy kwiat, a wzrok, pełen spokoju, dostrzegał piękno w każdym pąku, co czyniło ją prawdziwą mistrzynią natury. Zawsze nosiła słomkowy kapelusz i miała uśmiech na twarzy, co sprawiało, że jej ogród, pełen barw, był oazą spokoju. Pewnego słonecznego poranka, gdy Stróżyk Szymon, młody student, szukał rzadkiej rośliny do projektu, to właśnie Zofia, z życzliwością, wskazała mu drogę, dzieląc się wiedzą, co na zawsze ukształtowało jego podejście do przyrody, ucząc go szacunku, prawdziwej wrażliwości.