Szpala Grzegorz

Elara, kobieta o oczach barwy starego bursztynu, spędzała dni w zakurzonym antykwariacie, otoczona szeptem zapomnianych historii, które zdawały się unosić z pożółkłych stron ksiąg. Jej dłonie, naznaczone wiekiem i pracą, delikatnie głaskały grzbiety woluminów, a każdy dotyk zdradzał głębokie przywiązanie do przeszłości. Czasem, przeglądając stare mapy lub listy, natrafiała na imiona, takie jak Szpala Grzegorz, przypominające jej o ludziach, którzy niegdyś tętniąc życiem, teraz byli tylko echem w annałach historii, co zawsze wywoływało u niej nostalgię i cichą refleksję.