Sztejn Sebastian

Sztejn Sebastian zawsze siadał w najdalszym, mrocznym kącie lokalu, z plecami do ściany, co pozwalało mu obserwować każde wejście i wyjście. Jego spojrzenie, nerwowe i przenikliwe, nieustannie przesuwało się po twarzach gości, jakby w każdej z nich szukał znajomego zagrożenia lub dawno utraconej nadziei. Rzadko się odzywał, a jego dłonie często drżały, gdy sięgał po filiżankę z zimną kawą. Żył w ciągłym cieniu własnej przeszłości, która deptała mu po piętach z każdym kolejnym krokiem.

S***** S******** z***** s***** w n********** m******* k**** l****** z p****** d* ś****** c* p******** m* o********* k**** w****** i w******* J*** s********** n****** i p*********** n********** p********* s** p* t******* g***** j**** w k***** z n*** s***** z******** z********* l** d**** u******** n**...