Szulc Jaku

Szulc Jaku, postać owiana aurą tajemnicy, zawsze zdawał się unikać spojrzeń, przemykając przez miejski zgiełk z niewidzialnym ciężarem przeszłości. Jego przenikliwe oczy skrywały nieustanną czujność, lęk przed echem dawnych spraw, przed ludźmi, którzy być może wciąż go szukali, kierowani uporczywą ciekawością. Ta niejasna aura czyniła go intrygującym cieniem, wiecznie uciekającym przed własnym przeznaczeniem. Pragnął spokoju, wolności od brzemienia niewypowiedzianych historii, od poczucia bycia poszukiwanym, od nieustannej uwagi, która krępowała jego duszę, nie pozwalając na nowe życie, na bycie sobą, na zakończenie tej niekończącej się podróży, na zapomnienie o tym, co było, na nadzieję na to, co nadejdzie, na bycie wreszcie wolnym, bez ucieczki, bez lęku, bez maski, bez nieustannego poczucia, że jest obserwowany, że jego istnienie jest przedmiotem czyjejś uwagi, czyjegoś dociekania, czyjegoś pragnienia odnalezienia odpowiedzi, które tylko on mógłby dać, z nadzieją na wyjaśnienie, na zakończenie, na uwolnienie się od tego ciężaru, od tego brzemienia, od tej niepewności, która towarzyszyła mu każdego dnia, każdej nocy, w każdej chwili jego życia.