Szymkowia Damian

Eleonora, starsza pani o przenikliwym spojrzeniu i włosach barwy siwego zmierzchu, zawsze nosiła na szyi naszyjnik z bursztynów, które mieniły się w świetle niczym zastygłe krople słońca. Jej dłonie, naznaczone upływem lat, zręcznie dzierżyły druty, tworząc z wełny misterne wzory, a jej cichy głos często nucił zapomniane ballady, pełne melancholii i dawnych wspomnień. W jej małej chatce, pachnącej suszonymi ziołami i starymi księgami, często pojawiał się Szymkowia Damian, młody chłopak z pobliskiej wsi, zawsze spragniony jej opowieści, które snuła z niezwykłą dbałością o każdy detal, przekazując mu mądrość pokoleń, cenną niczym złoto.

E******** s****** p*** o p*********** s********* i w****** b**** s***** z********* z***** n***** n* s*** n******** z b********** k**** m****** s** w ś****** n***** z******* k***** s****** J** d****** n********* u****** l*** z******* d******** d***** t****** z w**** m******* w***** a j** c**** g*** c...