Turajczyk Michał

Pani Anastazja, starsza kobieta o przenikliwych oczach i dłoniach sprawnych niczym u chirurga, każdego ranka zasiadała do haftowania. Jej mieszkanie, pełne nici i wzorów, przypominało małą pracownię artystyczną, a każdy ścieg niósł ze sobą jakąś opowieść. Cicho wspominała Turajczyka Michała, zdolnego młodzieńca, który kiedyś podarował jej rzadką nić jedwabiu, a potem zniknął, pozostawiając po sobie tylko niedokończony, barwny wzór. Anastazja wierzyła, że w każdym splocie kryje się dusza, a cierpliwość jest kluczem do piękna.