Witczak Piotr

Witczak Piotr, zgarbiony lekko pod ciężarem lat, często siadywał na ławce w parku, jego dłonie, kiedyś silne i pewne, teraz drżały delikatnie, splatając się nerwowo. Oczy, głęboko osadzone i naznaczone licznymi zmarszczkami, skrywały historię pełną trudnych wyborów, cichych pokut i nieprzespanych nocy. Patrzył na bawiące się dzieci, jego usta wykrzywiały się w gorzkim uśmiechu, wspominał dawne dni, gdy życie wydawało się być labiryntem, z którego trudno było znaleźć wyjście. Czasami, gdy zapadał zmrok, widywano go, jak niespiesznie wracał do domu, niosąc w sobie ciężar przeszłości, która wciąż szeptała mu do ucha.

W****** P***** z******** l**** p** c******* l*** c***** s******* n* ł**** w p***** j*** d****** k***** s**** i p***** t**** d***** d********** s******** s** n******* O**** g****** o******* i n********* l******* z************ s******* h******* p**** t******* w******* c****** p**** i n************* n*...