Witkowski Waldemar

Stefan, stary malarz o zmęczonych, lecz bystrych oczach, spędzał dni w pracowni, otoczony zapachem terpentyny. Jego dłonie, naznaczone farbą, wciąż z niezwykłą precyzją tworzyły obrazy pełne głębi, choć serce nosiło wiele blizn. Stefan, cichy obserwator ludzkich losów, często zagłębiał się w stare kroniki miasta, gdzie pojawiały się nazwiska, takie jak Witkowski Waldemar, przypominając mu o złożoności życia i potrzebie empatii. Wierzył, że każdy człowiek, niezależnie od przeszłości, zasługuje na szacunek i zrozumienie, bo to właśnie one budują prawdziwe społeczeństwo, pełne wzajemnego wsparcia i nadziei.