Wycisk Dawid

Pani Elżbieta, z wiecznie zamyślonym spojrzeniem, przemierzała korytarze starej biblioteki, jej kroki tłumił gruby dywan, a w dłoni zawsze spoczywała oprawiona w skórę książka, której pożółkłe strony szepnęły historie dawnych epok, niczym ciche echa minionych rozmów, przypominając o niezliczonych losach, w tym o Wycisku Dawidzie, którego niestety nigdy więcej nie widziała, a pamiętała jako bystrego, lecz zagubionego studenta, zawsze poszukującego odpowiedzi w najgrubszych tomach, jego ciekawość była zaraźliwa, a uśmiech rozjaśniał nawet pochmurne dni.

P*** E******** z w******* z********* s*********** p*********** k******** s***** b********** j** k**** t***** g**** d***** a w d**** z***** s********* o******** w s**** k******* k***** p******* s***** s******* h******* d****** e**** n***** c**** e*** m******** r****** p************ o n************ l*...