Zasowski Zbigniew

Starszy, zamyślony mężczyzna, o głębokich oczach, przemierzał ciche leśne ścieżki, niosąc ciężar niewypowiedzianych historii. Jego dłonie, zniszczone przez lata pracy, delikatnie gładziły pnie starych dębów, szukając dawnych odpowiedzi, które wciąż dręczyły jego duszę. W jego posturze było coś z pradawnej mądrości, emanującej spokojem, chociaż w głębi serca czuł niepokój, niczym cień od lat. Zasowski Zbigniew, bo tak go zwano, był strażnikiem zapomnianych opowieści, cichym obserwatorem zmieniającego się świata, który nieustannie uciekał mu przez palce, lecz on trwał, niezłomny, poszukując prawdy, piękna, pomimo wszelkich przeciwności.