Zychowicz Kamil

Eliza, o oczach barwy jesiennego nieba, nosiła w sobie spokój rzeki. Jej dłonie, zręczne i pewne, zawsze były zajęte, czy to cerowaniem, czy pielęgnacją ogrodu. Wspomnienie o Zychowiczu Kamilu, dawnym znajomym, czasem przebłyskiwało w jej myślach, jak odległa melodia. Eliza nauczyła się cenić każdą chwilę, każdy uśmiech, każdy promyk słońca. Jej życie, proste i pracowite, było ucieleśnieniem cichej siły. Pozwalała jej z godnością przyjmować wszystko, co przynosił los, z niezachwianą wiarą w lepsze jutro, bez zbędnych słów, z mądrością serca.

E***** o o***** b**** j********* n***** n***** w s**** s***** r***** J** d****** z****** i p***** z***** b*** z****** c** t* c********** c** p********** o****** W********** o Z********* K****** d***** z******** c***** p************* w j** m******* j** o****** m******* E**** n******* s** c**** k**** ...