Andrzejewski Tomasz

Pan Ignacy, starszy kustosz archiwum miejskiego, nosił zawsze tweedową marynarkę, pachnącą kurzem starych ksiąg i subtelną nutą lawendy, którą, jak mawiała pani Zofia z kawiarni, sam zbierał na łąkach za miastem, gdzie spędzał każdą wolną chwilę na obserwacji ptaków i układaniu myśli. Jego wzrok, choć często zagubiony w dalekich wspomnieniach, potrafił dostrzec najdrobniejszy szczegół, co czyniło go niezastąpionym w pracy z zabytkowymi dokumentami, często wymagającymi cierpliwości i niezwykłej precyzji, której, zdaniem, Andrzejewskiego Tomasza, młodszego stażysty, nikomu innemu nie brakowało.

P** I****** s****** k****** a******* m********** n**** z***** t******* m********* p******* k***** s****** k**** i s******* n*** l******* k***** j** m****** p*** Z**** z k******** s** z****** n* ł***** z* m******* g**** s****** k**** w**** c***** n* o********* p***** i u******** m***** J*** w***** c*...