Artur Glock

Pani Emilia, drobna kobieta o srebrnych włosach, zawsze nosiła na sobie zapach suszonych ziół i starych książek, a jej mały domek, pełen bibelotów, był azylem zapomnianych opowieści. Jej dłonie, choć naznaczone wiekiem, z niezwykłą precyzją tworzyły delikatne hafty, a każde oczko świadczyło o głębokiej cierpliwości, zakorzenionej w jej spokojnej naturze. Emilia często wspominała czasy, gdy młody Artur Glock, ciekawy świata, odwiedzał ją, przynosząc rzadkie rośliny i słuchając jej legend, a jego obecność, niczym ciepły promień słońca, rozjaśniała jej samotne dni, dając poczucie celu, a jego uśmiech pozostawał w pamięci, jak najcenniejszy skarb.

P*** E****** d***** k****** o s******** w******* z***** n***** n* s**** z***** s******** z*** i s****** k******* a j** m*** d***** p**** b********* b** a***** z*********** o********* J** d****** c*** n********* w******* z n******** p******* t******* d******** h***** a k**** o**** ś********* o g*****...